GEDICHT: Vrijheid

Lieve lezers, hier ben ik terug met een gedichtje. Hopelijk vinden jullie het mooi.
Liefs, Eline
Ik voel me als een vogel in een kooi.
Een gouden kooi dat wel.
Daar ben ik echter niet veel mee, als ik niet kan reizen naar de zee.
Als ik niets van de wereld kan zien.
Maar soms denk ik: is dit niet het leven dat ik verdien.
Advertenties

COLUMN: Mezelf even voorstellen

Beste lezers,

Echt ongelofelijk hoe het me weer lukt. Ik heb weer een hele poos niet gepost op de blog. Dus nu zal ik jullie even praten, dat lijkt me wel net zo netjes.

De eerste week van 2019 was écht geweldig. En dan wel door twee dingen die ik vanaf nu ieder jaar ga toepassen: 1: de eerste week van januari vol leuke dingen plannen en 2: een week geen social media. Echt de twee beste beslissingen van mijn leven.

Oudejaarsavond vierde ik gezellig met mijn beste vriendin, thuis met een filmpje. Iets beters kan ik me eerlijk gezegd niet voorstellen om het jaar mee te beginnen. Op nieuwjaarsdag gingen ik bij mijn meme en pepe langs, bij mijn moeke en bij een tante van mijn mijn mama. Was een lange dag maar heel leuk en heel gezellig.

Sowieso zie ik mijn meme en pepe meestal wel op woensdag, dan eten we samen een broodje. Die woensdag was het net even anders en aten we frietjes en zijn we ook nog eens onverwachts naar Gent gegaan. Was ook superleuk!

Donderdag ben ik met een vriendin naar de cinema geweest om naar Marry Poppins returns te kijken – wat overigens een zalige film was- om daarna dan nog gezellig bij haar thuis nog wat te eten.

Vrijdag ben ik dan met een vriendin gaan zwemmen en zaterdag had ik een interview over mijn boek voor een boekbespreking op school van een meisje dat ik goed ken. Ook heel leuk. Zondag gewoon gezellig met het gezin samen gezeten wat ook leuk was. Zalige week dus.

De tweede week ging wat minder. Ook nog leuk maar ik merkte dat ik alweer helemaal uit mijn routine was. Misschien door de terugkomst naar social media? Zou kunnen. In ieder geval wil ik die routine wat terugvinden en dat is me tot nu toe helaas nog niet gelukt… Ik probeerde daar nochtans vandaag verandering in te zoeken.

Ach ja we zien wel hoe het gaat. Ik hou jullie alvast op de hoogte.

Maar goed hetgeen waar ik nog echt nog over wilde hebben is het feit dat ik mij of mijn leven op de blog hier nog niet goed heb verteld of meegedeeld en dat vind ik wel belangrijk dus bij deze:

Er is de laatste tijd door mij veel negativiteit op mijn facebook geweest. 
Dat is ook gewoon simpelweg omdat ik niet vind dat ik mijn gevoelens niet mag uiten en op social media moet doen alsof alles goed is terwijl dat niet zo is helemaal niet zelf. 
De waarheid is hard maar eerlijkheid duurt het langst.
En de waarheid is dat ik niets anders dan teleurstellingen heb moeten incasseren sinds mijn eerste grootste teleurstelling ooit:
dat ik hoorde op het einde van het lager dat ik naar beroeps moest gaan. Tegelijkertijd moest ik toen, ook al wist ik dat al, nog eens horen dat ik nooit zwanger zou kunnen zijn. 
Daarna is de miserie pas echt begonnen. Op de middelbare school werd ik meteen ongelukkig, ik was niet mezelf, had het gevoel dat ik niet werd uitgedaagd qua studie hoewel ik ook maar al te goed wist dat ik bij iets hogers op de toppen van mijn tenen zou lopen. (wat niet wil zeggen dat er geen goede leerkrachten waren, want die had ik allemaal super graag en heb ik dan ook op facebook, zoiets doe ik niet zomaar het waren stuk voor stuk schatten van mensen btw en vooral in Engels en Frans kon ik mijn ei kwijt, heb nog altijd een grote liefde voor de engelse cultuur) Dat deed pijn. Heel veel pijn. Ik dacht dat naar de hogeschool daar eindelijk verandering in zou brengen. Maar de tegenstelling was waar. In plaats daarvan putte ik mezelf veel te veel uit en kwam mijn gezondheid op het spel te staan. Die is overigens nog steeds niet helemaal hersteld maar het gaat de goede kant op. Ik moest toen op korte tijd veranderen van richting en kreeg toen te horen van de rijinstructeur dat hij het niet meer zag zitten me te leren rijden. Dus daar zat ik dan. Thuis met slechte gezondheid ook moeten stoppen met de tweede studie, zonder rijbewijs, zonder diploma, niets. Als ik mij daarvoor al een mislukkeling voelde dan toen zeker des te meer en nu nog steeds. De laatste jaren heb ik zelfs meer tegenslagen 
erbovenop gehad dan een de meeste mensen in hun hele leven. De afgelopen tien tot twaalf jaar zijn niet lief tegen mij geweest. En zelfs de jaren daarvoor in mijn ‘gelukkige’ jeugd zat ik vaak in het ziekenhuis vanwege mijn groei. Neem ik al van mijn 3 jaar groei hormoon om nog steeds raar bekeken te worden op straat en dan vooral door kinderen want die kunnen maar niet begrijpen hoe het komt dat ik zo klein ben. De waarheid is ik ook niet. En het soort mij evenzeer als hun. Hoe vaak ik niet wenste dat ik groter was. Ik zou zelfs zelfs al mijn boten in mijn lichaam willen hebben laten breken zodat ze ijzerstukken konden plaatsen dat ik groter zou zijn zoals ook bij de bekende komiek william boeva. Alleen heb ik dit nooit gedaan omdat ik bang was dat ik dan niet zo mooi meer zou kunnen stappen. Dus ja… Al die jaren groei hormoon toch dus niet veel gedaan eh. Dapper geweest voor niks, zo vaak. De combinatie van zoektocht naar werk en slechte gezondheid heeft mijn leven de afgelopen paar jaar echt tot een hel gemaakt. En ik hoop dan ook vurig, net zoals alle jaren ervoor. Dat daar komend jaar eindelijk eens verandering in zal komen en dat de kansen eens in mijn voordeel zijn.
Ik vind dat ik dat wel verdiend heb eerlijk gezegd. Dus : Goodbye 2008-2018. Ik zal jullie zeker niet missen. Laat 2019 maar eens een keerpunt in de positieve richting worden.

Zo dit laatste wilde ik nog even gezegd hebben. En daar wil ik nog aan toe voegen: 2019 Let it sparkle let it shine. Let it make my dreams become true. And a lot of magic to me and too you.

COLUMN: Wensen voor 2019

Beste lezers,

De eerste dag van een nieuwjaar heeft altijd zo’n speciale energie voor mij. Alsof je op de reset button kunt drukken en helemaal opnieuw beginnen. Oude dingen loslaten. Laat dat laatste nu een groot probleem voor mij zijn.

De afgelopen jaren zijn niet al te mals voor mij geweest en hoop van harte dat daar dit jaar verandering in komt.

Wat ik mezelf toewens in het nieuwe jaar -want dat is ook belangrijk- zijn veel succesen: met mijn boek en op schoolvlak. Ik wens eindelijk mijn rijbewijs te halen en zelf overal naartoe te kunnen rijden. Ook wens ik dat ik dit jaar eindelijk de prins op het witte paard ontmoet, dat mag ook wel eens. Ik wens mezelf een geweldige 23ste verjaardag toe voor in Februari. Maar bovenal wens ik gezond te zijn en te blijven en gelukkig te zijn.

Ook magie mag niet worden vergeten. Met het begin van het jaar is de sfeer sowieso al speciaal maar dit jaar mag daar een vleugje magie aan worden toegevoegd. Magie om er magisch jaar van te maken.

En lieve lezers, jullie wens ik precies hetzelfde toe.

Mijn beste wensen voor het nieuwe jaar eneuh maak er vandaag een mooie dag van.

Liefs

Eline

 

 

 

COLUMN: het is ingewikkeld

Beste lezers,

Dat is het leven, mijn leven…
Eerlijk gezegd weet ik al even niet meer. Allemaal niet meer. Dat is nu al heel lang zo en dat maakt me ook wel bang. De jaren gaan aan me voorbij en er is niets dat ik kan opbouwen ondertussen, dat me verder brengt. Het is stom. Heel stom. Ik heb al dingen geprobeerd om er iets aan te doen maar telkens lijkt de vermoeidheid mijn meerdere te zijn. Had ik die nou maar niet. Waarom toch?

Een passie voor iets hebben waar je helemaal niet goed in bent helpt ook niet. Waarom moet ik nu verdorie zo graag schrijven? Ik haat het. Kon ik niets anders bedenken? Kon ik nu niet goed zijn in iets wat nuttig is in deze maatschappij? En kon ik er nu niet beter in zijn? Met dat verdomde Nederlands waar ik bal van ken omdat ik al geen deftig Nederlands heb gehad sinds de lagere school – ja ik beschuldig mijn studierichting, ja-. Wat voor een schrijver ben ik dan helemaal. Serieus ik heb een avondopleiding Nederlands nodig in plaats van Frans of Engels of Italiaans of Russisch of wat dan ook wat je dezer dagen allemaal via avondschool kan leren.

Er zijn twee dingen waar ik op dit moment echt naar verlang: een rijbewijs en een baan. Ik moet echt achter mezelf zitten nu en doorzetten. Ik denk dat mijn negatieve ervaringen eerder met rijden ervoor hebben gezorgd dat ik nu ongelofelijke faalangst heb. Al helemaal omdat wat mijn ouders betreft dit mijn laatste kans is op een rijbewijs. Ze hebben liever dat ik het aanvaard geloof ik. Zoals zo vaak begrijpen ze me niet.

Dat brengt ons op punt twee: om de één of andere reden heb ik nu al zolang in mijn hoofd om maatschappelijk cultureel werk te doen en ik heb geen flauw idee waardoor dat komt. Komt het vanuit mijn hoofd. Komt het vanuit mijn hart? Dat op zich zijn al belangrijke vragen. De belangrijkste vraag eigenlijk. Maar dan zijn er nog de technische details. Financieel natuurlijk maar ook: is dit wel de goede weg naar werk? Zou ik niet beter gewoon een job zoeken  om een job te hebben en me daarbij neer te leggen. Maar zelfs dat lijkt me niet te lukken en hulp van de VDAB en psychiater zouden zelfs daar voor nodig zijn. Wauw. Is mijn leven niet fantastisch.

Het zijn dingen waar ik al lang mee in mijn hoofd zit. Al heel lang. Maar dat ik niet durfde te delen tot iets concreets was. Dat is wel stom ook vind ik. Net als het idee dat je zo een dingen niet zou moeten delen. Aan de  ene kant vind ik zeker dat je ook weer niet teveel op social media moet delen maar aan de andere kant vind ik ook dat juist omdat het zo een belangrijk medium is geworden je ook wel eens de crappy momenten moet kunnen delen vind ik. En eerlijk? Op dit moment: ben ik moe, mijn ogen voelen daardoor ook moe aan zowel als van het huilen, ik heb een rotdag achter de rug omdat ik zo verdrietig ben dat mijn ouders mij niet begrijpen en ik heb lastig. Lastig met het feit dat alles  altijd zo moeilijk moet gaan voor mij. Ik weet dat je in het nu moet leven maar dat kan me niet  schelen. Op dit moment zou ik niets liever ter wereld willen dan weer vier jaar zijn en tot dit uur mogen opblijven bij meme en pepe voor een ijsje uit ijscokar (vanille met gekleurde sprinkles erboven op) en ondertussen een praatje slaan met die lieve overbuurman van meme en pepe: mark.

Het volwassen leven is niet simpel jongens. Neem dat maar van mij aan. Het gezegde ‘hoe groter de kinderen hoe groter de problemen’ is niet zomaar uit de duim gezogen lieve lezers.

Liefs

Persoondiezichrotvoelt

COLUMN: Fijne kerst

Beste lezers,

Bij deze wil ik jullie natuurlijk ook fijne kerstdagen wensen. Ik hoop dat jullie omringd zullen zijn met familie, vrienden en geliefden. Dat jullie gezellig aan tafel genieten van al het lekkers en cadeautjes mag ontvangen en schenken.

Ik zelf ben de afgelopen week ziek geweest en ben er nog niet helemaal bovenop maar ik hoop dat daar zo snel mogelijk verandering in komt. Vanavond vieren we kerst met het gezin aka kerstfilms kijken en pizza eten. Op kerstdag zelf gaan we gaan eten en de plannen voor de tweede kerstdag weet ik momenteel nog niet. Maar het beloofd een gezellige week te worden en ik hoop dat ik er ten volle van ga kunnen genieten.

Dat ik ziek ben is de reden waarom het zo stil is geweest op mijn blog de laatste paar dagen… Maar goed. Het gaat de goede kant op en ik hoop dus dat jullie de komende dagen net zoveel zullen genieten als ik van al het gezelligs en moois dat de kerstdagen brengen.

Liefs,

Eline

Column: geen hoop meer

Beste lezers,

solliciteren en een job vinden… Het blijft erg lastig. Na mijn vorige mislukte sollicitatie ben ik weer volop aan het proberen maar het lukt maar niet. Ondertussen weer al enkele teleurstellingen achter de rug en ik moet eerlijk bekennen dat ik er schoon genoeg van begin te krijgen. Eerst had ik nog hoop maar dat heb ik nu ook verloren.

Het is en blijft een slopende zoektocht en ik wil me er geen illusies bij maken dat het ooit anders zal zijn. Na al die teleurstellingen kan ik dat gewoon niet meer. Ik heb het gevoel dat voor vrijwilligers werk ik goed ben en iedereen blij is enzo maar als het er op aankomt ik niet degene ben voor wie ze kiezen. Dat doet pijn. Heel veel pijn.

Dat wil ik niet en ik wil er ook niet mee omgaan ofzo. Ik wil gewoon dat eindelijk de dingen is in mijn voordeel gaan. Dat in tegenstelling tot de afgelopen tien jaar van mijn leven, wel eens geluk heb. Maar zoals ik al zei daar durf ik nu niet op te hopen. Ik zit momenteel met een studie in mijn hoofd die ik een kans wil geven maar als dat niet lukt… Dan hoeft het allemaal voor mij eerlijk gezegd niet meer.

Ik ben een vechter maar ook een vechter raakt moe. En je wordt er ook zo moe van, neem dat maar van mij aan. Voor wie het leven een strijd is is er nooit rust. Ook dat heb ik uit eigen ervaring geleerd en dat kan erge gevolgen hebben. Dat is eigenlijk de reden waarom het de laatste paar jaar zo slecht is gegaan met mijn gezondheid. En weetje er zullen misschien mensen zijn die er tegen zijn dat ik dit online zet maar ik snap hen weerstand niet.

Ik bedoel het gaat in het leven niet alleen om leuk nieuws te brengen want het leven is niet altijd leuk, het is zelfs vaker niet leuk dan wel. En ik wil hierbij ook aan andere die struggelen duidelijk maken dat zij niet alleen zijn. Dat er nog veel mensen zijn die het moeilijk hebben en steeds moeilijker krijgen in deze maatschappij te leven. Als ik die mensen een hart onder de riem kan steken dan ben ik al heel blij.

Liefs

Eline