COLUMN: Mezelf even voorstellen

Beste lezers,

Echt ongelofelijk hoe het me weer lukt. Ik heb weer een hele poos niet gepost op de blog. Dus nu zal ik jullie even praten, dat lijkt me wel net zo netjes.

De eerste week van 2019 was écht geweldig. En dan wel door twee dingen die ik vanaf nu ieder jaar ga toepassen: 1: de eerste week van januari vol leuke dingen plannen en 2: een week geen social media. Echt de twee beste beslissingen van mijn leven.

Oudejaarsavond vierde ik gezellig met mijn beste vriendin, thuis met een filmpje. Iets beters kan ik me eerlijk gezegd niet voorstellen om het jaar mee te beginnen. Op nieuwjaarsdag gingen ik bij mijn meme en pepe langs, bij mijn moeke en bij een tante van mijn mijn mama. Was een lange dag maar heel leuk en heel gezellig.

Sowieso zie ik mijn meme en pepe meestal wel op woensdag, dan eten we samen een broodje. Die woensdag was het net even anders en aten we frietjes en zijn we ook nog eens onverwachts naar Gent gegaan. Was ook superleuk!

Donderdag ben ik met een vriendin naar de cinema geweest om naar Marry Poppins returns te kijken – wat overigens een zalige film was- om daarna dan nog gezellig bij haar thuis nog wat te eten.

Vrijdag ben ik dan met een vriendin gaan zwemmen en zaterdag had ik een interview over mijn boek voor een boekbespreking op school van een meisje dat ik goed ken. Ook heel leuk. Zondag gewoon gezellig met het gezin samen gezeten wat ook leuk was. Zalige week dus.

De tweede week ging wat minder. Ook nog leuk maar ik merkte dat ik alweer helemaal uit mijn routine was. Misschien door de terugkomst naar social media? Zou kunnen. In ieder geval wil ik die routine wat terugvinden en dat is me tot nu toe helaas nog niet gelukt… Ik probeerde daar nochtans vandaag verandering in te zoeken.

Ach ja we zien wel hoe het gaat. Ik hou jullie alvast op de hoogte.

Maar goed hetgeen waar ik nog echt nog over wilde hebben is het feit dat ik mij of mijn leven op de blog hier nog niet goed heb verteld of meegedeeld en dat vind ik wel belangrijk dus bij deze:

Er is de laatste tijd door mij veel negativiteit op mijn facebook geweest. 
Dat is ook gewoon simpelweg omdat ik niet vind dat ik mijn gevoelens niet mag uiten en op social media moet doen alsof alles goed is terwijl dat niet zo is helemaal niet zelf. 
De waarheid is hard maar eerlijkheid duurt het langst.
En de waarheid is dat ik niets anders dan teleurstellingen heb moeten incasseren sinds mijn eerste grootste teleurstelling ooit:
dat ik hoorde op het einde van het lager dat ik naar beroeps moest gaan. Tegelijkertijd moest ik toen, ook al wist ik dat al, nog eens horen dat ik nooit zwanger zou kunnen zijn. 
Daarna is de miserie pas echt begonnen. Op de middelbare school werd ik meteen ongelukkig, ik was niet mezelf, had het gevoel dat ik niet werd uitgedaagd qua studie hoewel ik ook maar al te goed wist dat ik bij iets hogers op de toppen van mijn tenen zou lopen. (wat niet wil zeggen dat er geen goede leerkrachten waren, want die had ik allemaal super graag en heb ik dan ook op facebook, zoiets doe ik niet zomaar het waren stuk voor stuk schatten van mensen btw en vooral in Engels en Frans kon ik mijn ei kwijt, heb nog altijd een grote liefde voor de engelse cultuur) Dat deed pijn. Heel veel pijn. Ik dacht dat naar de hogeschool daar eindelijk verandering in zou brengen. Maar de tegenstelling was waar. In plaats daarvan putte ik mezelf veel te veel uit en kwam mijn gezondheid op het spel te staan. Die is overigens nog steeds niet helemaal hersteld maar het gaat de goede kant op. Ik moest toen op korte tijd veranderen van richting en kreeg toen te horen van de rijinstructeur dat hij het niet meer zag zitten me te leren rijden. Dus daar zat ik dan. Thuis met slechte gezondheid ook moeten stoppen met de tweede studie, zonder rijbewijs, zonder diploma, niets. Als ik mij daarvoor al een mislukkeling voelde dan toen zeker des te meer en nu nog steeds. De laatste jaren heb ik zelfs meer tegenslagen 
erbovenop gehad dan een de meeste mensen in hun hele leven. De afgelopen tien tot twaalf jaar zijn niet lief tegen mij geweest. En zelfs de jaren daarvoor in mijn ‘gelukkige’ jeugd zat ik vaak in het ziekenhuis vanwege mijn groei. Neem ik al van mijn 3 jaar groei hormoon om nog steeds raar bekeken te worden op straat en dan vooral door kinderen want die kunnen maar niet begrijpen hoe het komt dat ik zo klein ben. De waarheid is ik ook niet. En het soort mij evenzeer als hun. Hoe vaak ik niet wenste dat ik groter was. Ik zou zelfs zelfs al mijn boten in mijn lichaam willen hebben laten breken zodat ze ijzerstukken konden plaatsen dat ik groter zou zijn zoals ook bij de bekende komiek william boeva. Alleen heb ik dit nooit gedaan omdat ik bang was dat ik dan niet zo mooi meer zou kunnen stappen. Dus ja… Al die jaren groei hormoon toch dus niet veel gedaan eh. Dapper geweest voor niks, zo vaak. De combinatie van zoektocht naar werk en slechte gezondheid heeft mijn leven de afgelopen paar jaar echt tot een hel gemaakt. En ik hoop dan ook vurig, net zoals alle jaren ervoor. Dat daar komend jaar eindelijk eens verandering in zal komen en dat de kansen eens in mijn voordeel zijn.
Ik vind dat ik dat wel verdiend heb eerlijk gezegd. Dus : Goodbye 2008-2018. Ik zal jullie zeker niet missen. Laat 2019 maar eens een keerpunt in de positieve richting worden.

Zo dit laatste wilde ik nog even gezegd hebben. En daar wil ik nog aan toe voegen: 2019 Let it sparkle let it shine. Let it make my dreams become true. And a lot of magic to me and too you.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s