COLUMN: het is ingewikkeld

Beste lezers,

Dat is het leven, mijn leven…
Eerlijk gezegd weet ik al even niet meer. Allemaal niet meer. Dat is nu al heel lang zo en dat maakt me ook wel bang. De jaren gaan aan me voorbij en er is niets dat ik kan opbouwen ondertussen, dat me verder brengt. Het is stom. Heel stom. Ik heb al dingen geprobeerd om er iets aan te doen maar telkens lijkt de vermoeidheid mijn meerdere te zijn. Had ik die nou maar niet. Waarom toch?

Een passie voor iets hebben waar je helemaal niet goed in bent helpt ook niet. Waarom moet ik nu verdorie zo graag schrijven? Ik haat het. Kon ik niets anders bedenken? Kon ik nu niet goed zijn in iets wat nuttig is in deze maatschappij? En kon ik er nu niet beter in zijn? Met dat verdomde Nederlands waar ik bal van ken omdat ik al geen deftig Nederlands heb gehad sinds de lagere school – ja ik beschuldig mijn studierichting, ja-. Wat voor een schrijver ben ik dan helemaal. Serieus ik heb een avondopleiding Nederlands nodig in plaats van Frans of Engels of Italiaans of Russisch of wat dan ook wat je dezer dagen allemaal via avondschool kan leren.

Er zijn twee dingen waar ik op dit moment echt naar verlang: een rijbewijs en een baan. Ik moet echt achter mezelf zitten nu en doorzetten. Ik denk dat mijn negatieve ervaringen eerder met rijden ervoor hebben gezorgd dat ik nu ongelofelijke faalangst heb. Al helemaal omdat wat mijn ouders betreft dit mijn laatste kans is op een rijbewijs. Ze hebben liever dat ik het aanvaard geloof ik. Zoals zo vaak begrijpen ze me niet.

Dat brengt ons op punt twee: om de één of andere reden heb ik nu al zolang in mijn hoofd om maatschappelijk cultureel werk te doen en ik heb geen flauw idee waardoor dat komt. Komt het vanuit mijn hoofd. Komt het vanuit mijn hart? Dat op zich zijn al belangrijke vragen. De belangrijkste vraag eigenlijk. Maar dan zijn er nog de technische details. Financieel natuurlijk maar ook: is dit wel de goede weg naar werk? Zou ik niet beter gewoon een job zoeken  om een job te hebben en me daarbij neer te leggen. Maar zelfs dat lijkt me niet te lukken en hulp van de VDAB en psychiater zouden zelfs daar voor nodig zijn. Wauw. Is mijn leven niet fantastisch.

Het zijn dingen waar ik al lang mee in mijn hoofd zit. Al heel lang. Maar dat ik niet durfde te delen tot iets concreets was. Dat is wel stom ook vind ik. Net als het idee dat je zo een dingen niet zou moeten delen. Aan de  ene kant vind ik zeker dat je ook weer niet teveel op social media moet delen maar aan de andere kant vind ik ook dat juist omdat het zo een belangrijk medium is geworden je ook wel eens de crappy momenten moet kunnen delen vind ik. En eerlijk? Op dit moment: ben ik moe, mijn ogen voelen daardoor ook moe aan zowel als van het huilen, ik heb een rotdag achter de rug omdat ik zo verdrietig ben dat mijn ouders mij niet begrijpen en ik heb lastig. Lastig met het feit dat alles  altijd zo moeilijk moet gaan voor mij. Ik weet dat je in het nu moet leven maar dat kan me niet  schelen. Op dit moment zou ik niets liever ter wereld willen dan weer vier jaar zijn en tot dit uur mogen opblijven bij meme en pepe voor een ijsje uit ijscokar (vanille met gekleurde sprinkles erboven op) en ondertussen een praatje slaan met die lieve overbuurman van meme en pepe: mark.

Het volwassen leven is niet simpel jongens. Neem dat maar van mij aan. Het gezegde ‘hoe groter de kinderen hoe groter de problemen’ is niet zomaar uit de duim gezogen lieve lezers.

Liefs

Persoondiezichrotvoelt

Advertenties

Kerstdag afsluiten

Ondanks het morgen tweede kerstdag is wou ik nu toch even heel kort de tijd nemen om te reflecteren over vandaag. Kerst blijft toch iets bijzonders wat men er ook van denkt. Ik heb genoten. Hopelijk jullie ook.

Liefs

Eline

COLUMN: Fijne kerst

Beste lezers,

Bij deze wil ik jullie natuurlijk ook fijne kerstdagen wensen. Ik hoop dat jullie omringd zullen zijn met familie, vrienden en geliefden. Dat jullie gezellig aan tafel genieten van al het lekkers en cadeautjes mag ontvangen en schenken.

Ik zelf ben de afgelopen week ziek geweest en ben er nog niet helemaal bovenop maar ik hoop dat daar zo snel mogelijk verandering in komt. Vanavond vieren we kerst met het gezin aka kerstfilms kijken en pizza eten. Op kerstdag zelf gaan we gaan eten en de plannen voor de tweede kerstdag weet ik momenteel nog niet. Maar het beloofd een gezellige week te worden en ik hoop dat ik er ten volle van ga kunnen genieten.

Dat ik ziek ben is de reden waarom het zo stil is geweest op mijn blog de laatste paar dagen… Maar goed. Het gaat de goede kant op en ik hoop dus dat jullie de komende dagen net zoveel zullen genieten als ik van al het gezelligs en moois dat de kerstdagen brengen.

Liefs,

Eline

COLUMN: persoonlijk

Lieve lezers,

Ik heb vandaag al enkele onderwerpen proberen aansnijden voor deze blogpost maar dat lijkt maar niet te lukken. Op de één of andere manier worden ze al snel persoonlijk en dat houdt me op dit moment nog heel erg tegen.

Zoals ik al in mijn blogpost van gisteren vertelde is het momenteel een wirwar in mijn hoofd en is er een heleboel dat moet geregeld worden waar ik op de één of andere manier maar niet aan toe kom. Ik ben persoonlijk wel trots op het feit dat ik mijn blog nu al enkele dagen goed up to date te kunnen houden. Al 1 win for me!

Ik kan het niet verklaren maar er zit zoveel ‘in de lucht’ – zoals men zegt- en op de één of andere manier heb het gevoel dat deze komende weken heel belangrijk zijn voor het verdere verloop van mijn toekomst. Echt zenuwslopend dus.

Er moet nog heel wat geregeld worden en nog heel wat denkwerk worden verricht. Ik moet echt mijn gedachten eens op een rijtje krijgen maar dat is makkelijker dan gedaan natuurlijk.

Zo probeer ik mijn blog en mijn andere schrijfproject goed bij te houden -wat wonder wel lijkt te lukken- maar zou ik ook iets meer willen doen met fotografie…

Tja, zoals ik gisteren al zei:

keuzes maken is niet makkelijk en al helemaal niet voor mij…

Liefs

Eline

COLUMN: keuzes maken

Lieve lezers,

Iets waar ik persoonlijk erg veel moeite mee heb: keuzes maken. Ja dat klopt. Ik ben er verschrikkelijk in. En het lijkt met de tijd alleen maar erger te worden. Hoewel ik bezig ben met het weer op een goed spoor te krijgen. Ik vind het verdomd lastig. En hoe belangrijker de keuzes zijn, hoe lastiger natuurlijk.

Ik zit momenteel met enkele dingen in mijn hoofd die tot belangrijke keuzes vereisen en dat geraakt natuurlijk niet in 123 opgelost. Daarom ook dat ik even de nood had deze column te schrijven. Schrijven is, ondanks dat het grootste aspect is, niet mijn hele leven. Er zijn nog andere dingen waar ik nodig wat aandacht op moet vestigen. Ik weet dat ik wat vaag blijf maar  zolang ik zelf mijn gedachten niet op orde heb kan ik natuurlijk niet uitweiden.

In ieder geval blij dit even van mij te kunnen afschrijven. Binnenkort ga ik voor enkele dagen naar Dublin en daar kijk al echt enorm naar uit. Ook naar de feestdagen die stilaan maar zeker naderen. Ja, daar kijk ik echt naar uit. Ik heb ook al een heleboel ideeën voor op mijn blog in het nieuwe jaar maar dat even terzijde. Met andere woorden, er komt een drukke periode aan en na die periode wil ik min of meer een beslissing hebben gemaakt op een aantal vlakken.

Dat is nooit een goede combinatie voor mij… Even op de tanden bijten en doorzetten zou ik zeggen.

Liefs,

Eline

COLUMN: Etsy shop

Beste lezers,

Een nieuwe mijlpaal in mijn creatieve pad in het leven: mijn eigen etsyshop. Ik was namelijk al een tijdje aan het denken wat ik nog meer kon doen om mijn boeken te verkopen en tegelijkertijd was er ook de wens om mijn eigen webshop te beginnen. Zomaar direct een eigen webshop is natuurlijk niet niets. Zelf had ik al enkele dingen op Etsy gekocht maar nooit bij  stilgestaan op dat platform zelf verkoper te worden.

Het leek me echter beter zou te beginnen. Ik kreeg het idee door iemand die ik volg op instagram. Ik ga mijn eigen boeken op mijn shop verkopen en wie weet wat daarna nog volgt? Ik zit alvast boordevol ideeën en ben natuurlijk superblij dit met jullie te kunnen delen. Hoe weet ik altijd de laatste weken van het jaar uit te kiezen om grote dingen op de proppen te komen?

Is het misschien een soort ‘endofyearcrisis’, een soort wanhopige poging toch iets groots en unieks te doen, iets te hebben bereikt voor het jaar om is? Misschien wel. Maar of dat zo slecht, dat is nog maar de vraag.

In ieder geval een mooi begin, oja en wie mijn boeken nog niet heeft kan deze dus nu ook hier kopen.

Liefs,

Eline

‘De gelukkigste periode in je leven’

Geluk is iets dat ik, net zoals de meeste mensen, probeer naar te streven. Het is mijn grootste droom. Gelukkig te zijn. Dat brengt ook veel tegenstrijdigheid met zich mee. Want wanneer is een mens nu werkelijk helemaal gelukkig? Als hij veel geld geeft, een mooi groot huis met zwembad, een mooie auto, een gezin. Wat daarna? Ik heb zo het gevoel dat we zelfs als we die onmogelijke standaard hebben bereikt we nog niet gelukkig zullen zijn.

Dat geldt misschien niet voor iedereen maar de meeste willen dan nog meer. Nog meer geld, een nog mooiere auto enz. Het houdt nooit op. Ik ben dan ook mijn mening moeten beginnen herzien en beginnen gaan geloven dat geluk geen einddoel is maar iets wat je vind in de kleine dingen. Het simpele van alledag. De momenten die gebeuren tussen de alledaagse verantwoordelijkheden door. Dat is namelijk het echte leven. De kunst is die goeie momenten daartussen te herkennen en appreciëren. Anders gaan we wanneer we oud zijn helemaal geen leven hebben gehad.

Wat me vooral opvalt is dat je zo vaak hoort zeggen ‘de schooltijd’ of de ‘studententijd’ was de gelukkigste tijd in mijn leven. Als dat niet zo bij jou blijkt te zijn voel je je abnormaal. Buitengesloten uit de maatschappij want als iedereen beweert het zo’n een mooie tijd te vinden en jij denkt er anders over dan moet het wel aan jou liggen toch?
Dat is tenminste hoe ik erover dacht.

Maar alle mensen zijn niet gelijk – gelukkig maar- en degene die dat zeggen zijn misschien in de meerderheid maar dat betekent ook dat er een minderheid is die er ook anders over denkt. Die zien we dan vaak over het hoofd (dankje wel psycholoog voor dit inzicht). En die voelen zich net hetzelfde als jij. En ik geloof dat als we iets vaker onze echte, ware gevoelens durfden te delen we ons al een heel pak minder alleen zouden voelen.

Ik geloof trouwens dat mijn ‘gelukkige periode’ nog komt. Dat ik mijn pad zal vinden en dat pad me al zo veel vreugde zal brengen dat ik niet eens zal denken aan wat de eindbestemming is. Het is de realiteit dat dit helaas niet voor iedereen is weggelegd. De wereld is hart. Dat is het altijd al geweest en in deze individualistische samenleving nog meer dan ooit. Ik besef dus dat hierin geen zekerheid is. Maar toch kan niet anders dan blijven hopen op het beste. Wij allemaal. We zijn nu eenmaal van nature overlevers. En hoop is in deze tijden wat ons in leven houd.

Liefs,

Eline