COLUMN: het is ingewikkeld

Beste lezers,

Dat is het leven, mijn leven…
Eerlijk gezegd weet ik al even niet meer. Allemaal niet meer. Dat is nu al heel lang zo en dat maakt me ook wel bang. De jaren gaan aan me voorbij en er is niets dat ik kan opbouwen ondertussen, dat me verder brengt. Het is stom. Heel stom. Ik heb al dingen geprobeerd om er iets aan te doen maar telkens lijkt de vermoeidheid mijn meerdere te zijn. Had ik die nou maar niet. Waarom toch?

Een passie voor iets hebben waar je helemaal niet goed in bent helpt ook niet. Waarom moet ik nu verdorie zo graag schrijven? Ik haat het. Kon ik niets anders bedenken? Kon ik nu niet goed zijn in iets wat nuttig is in deze maatschappij? En kon ik er nu niet beter in zijn? Met dat verdomde Nederlands waar ik bal van ken omdat ik al geen deftig Nederlands heb gehad sinds de lagere school – ja ik beschuldig mijn studierichting, ja-. Wat voor een schrijver ben ik dan helemaal. Serieus ik heb een avondopleiding Nederlands nodig in plaats van Frans of Engels of Italiaans of Russisch of wat dan ook wat je dezer dagen allemaal via avondschool kan leren.

Er zijn twee dingen waar ik op dit moment echt naar verlang: een rijbewijs en een baan. Ik moet echt achter mezelf zitten nu en doorzetten. Ik denk dat mijn negatieve ervaringen eerder met rijden ervoor hebben gezorgd dat ik nu ongelofelijke faalangst heb. Al helemaal omdat wat mijn ouders betreft dit mijn laatste kans is op een rijbewijs. Ze hebben liever dat ik het aanvaard geloof ik. Zoals zo vaak begrijpen ze me niet.

Dat brengt ons op punt twee: om de één of andere reden heb ik nu al zolang in mijn hoofd om maatschappelijk cultureel werk te doen en ik heb geen flauw idee waardoor dat komt. Komt het vanuit mijn hoofd. Komt het vanuit mijn hart? Dat op zich zijn al belangrijke vragen. De belangrijkste vraag eigenlijk. Maar dan zijn er nog de technische details. Financieel natuurlijk maar ook: is dit wel de goede weg naar werk? Zou ik niet beter gewoon een job zoeken  om een job te hebben en me daarbij neer te leggen. Maar zelfs dat lijkt me niet te lukken en hulp van de VDAB en psychiater zouden zelfs daar voor nodig zijn. Wauw. Is mijn leven niet fantastisch.

Het zijn dingen waar ik al lang mee in mijn hoofd zit. Al heel lang. Maar dat ik niet durfde te delen tot iets concreets was. Dat is wel stom ook vind ik. Net als het idee dat je zo een dingen niet zou moeten delen. Aan de  ene kant vind ik zeker dat je ook weer niet teveel op social media moet delen maar aan de andere kant vind ik ook dat juist omdat het zo een belangrijk medium is geworden je ook wel eens de crappy momenten moet kunnen delen vind ik. En eerlijk? Op dit moment: ben ik moe, mijn ogen voelen daardoor ook moe aan zowel als van het huilen, ik heb een rotdag achter de rug omdat ik zo verdrietig ben dat mijn ouders mij niet begrijpen en ik heb lastig. Lastig met het feit dat alles  altijd zo moeilijk moet gaan voor mij. Ik weet dat je in het nu moet leven maar dat kan me niet  schelen. Op dit moment zou ik niets liever ter wereld willen dan weer vier jaar zijn en tot dit uur mogen opblijven bij meme en pepe voor een ijsje uit ijscokar (vanille met gekleurde sprinkles erboven op) en ondertussen een praatje slaan met die lieve overbuurman van meme en pepe: mark.

Het volwassen leven is niet simpel jongens. Neem dat maar van mij aan. Het gezegde ‘hoe groter de kinderen hoe groter de problemen’ is niet zomaar uit de duim gezogen lieve lezers.

Liefs

Persoondiezichrotvoelt

Advertenties

Column: geen hoop meer

Beste lezers,

solliciteren en een job vinden… Het blijft erg lastig. Na mijn vorige mislukte sollicitatie ben ik weer volop aan het proberen maar het lukt maar niet. Ondertussen weer al enkele teleurstellingen achter de rug en ik moet eerlijk bekennen dat ik er schoon genoeg van begin te krijgen. Eerst had ik nog hoop maar dat heb ik nu ook verloren.

Het is en blijft een slopende zoektocht en ik wil me er geen illusies bij maken dat het ooit anders zal zijn. Na al die teleurstellingen kan ik dat gewoon niet meer. Ik heb het gevoel dat voor vrijwilligers werk ik goed ben en iedereen blij is enzo maar als het er op aankomt ik niet degene ben voor wie ze kiezen. Dat doet pijn. Heel veel pijn.

Dat wil ik niet en ik wil er ook niet mee omgaan ofzo. Ik wil gewoon dat eindelijk de dingen is in mijn voordeel gaan. Dat in tegenstelling tot de afgelopen tien jaar van mijn leven, wel eens geluk heb. Maar zoals ik al zei daar durf ik nu niet op te hopen. Ik zit momenteel met een studie in mijn hoofd die ik een kans wil geven maar als dat niet lukt… Dan hoeft het allemaal voor mij eerlijk gezegd niet meer.

Ik ben een vechter maar ook een vechter raakt moe. En je wordt er ook zo moe van, neem dat maar van mij aan. Voor wie het leven een strijd is is er nooit rust. Ook dat heb ik uit eigen ervaring geleerd en dat kan erge gevolgen hebben. Dat is eigenlijk de reden waarom het de laatste paar jaar zo slecht is gegaan met mijn gezondheid. En weetje er zullen misschien mensen zijn die er tegen zijn dat ik dit online zet maar ik snap hen weerstand niet.

Ik bedoel het gaat in het leven niet alleen om leuk nieuws te brengen want het leven is niet altijd leuk, het is zelfs vaker niet leuk dan wel. En ik wil hierbij ook aan andere die struggelen duidelijk maken dat zij niet alleen zijn. Dat er nog veel mensen zijn die het moeilijk hebben en steeds moeilijker krijgen in deze maatschappij te leven. Als ik die mensen een hart onder de riem kan steken dan ben ik al heel blij.

Liefs

Eline

COLUMN: spanning en paden

Beste lezers,

De toeloop naar sommige dingen kan wel even duren, maar wanneer het zover is komt de spanning meestal tien keer harder opzetten. En deze week is die week. De week van erop of eronder voor sommige dingen en een week waarin een stap verder zet op een ander belangrijk pad.

Lastig! Vooral omdat er niet veel aan voor te bereiden valt en het betekent dat ik vanavond eigenlijk op drie plaatsen tegelijk moet zijn. Ik heb besloten te proberen naar twee van de drie te gaan dus dat wordt ook nog spannend en ik hoop uit heel mijn hart dat beide dingen van die avond goed gaan. Meer kan ik er helaas niet over vertellen op dit moment. Het is te onzeker en te vers.

Dinsdag zal ook bepalen wat ik donderdag moet doen. Donderdagavond had ik eigenlijk ook iets uiterst leerzame avond die me zo kunnen helpen bij één van mijn schrijfprojecten maar helaas ga ik dat sowieso niet halen. Omdat ik vrijdag in de vroege uurtjes namelijk vertrek naar Dublin.

De komende week zal dus alvast in balans zijn: eerst enkele dagen spanning en dan enkele dagen ontspanning.

Liefs,

Eline