COLUMN: het is ingewikkeld

Beste lezers,

Dat is het leven, mijn leven…
Eerlijk gezegd weet ik al even niet meer. Allemaal niet meer. Dat is nu al heel lang zo en dat maakt me ook wel bang. De jaren gaan aan me voorbij en er is niets dat ik kan opbouwen ondertussen, dat me verder brengt. Het is stom. Heel stom. Ik heb al dingen geprobeerd om er iets aan te doen maar telkens lijkt de vermoeidheid mijn meerdere te zijn. Had ik die nou maar niet. Waarom toch?

Een passie voor iets hebben waar je helemaal niet goed in bent helpt ook niet. Waarom moet ik nu verdorie zo graag schrijven? Ik haat het. Kon ik niets anders bedenken? Kon ik nu niet goed zijn in iets wat nuttig is in deze maatschappij? En kon ik er nu niet beter in zijn? Met dat verdomde Nederlands waar ik bal van ken omdat ik al geen deftig Nederlands heb gehad sinds de lagere school – ja ik beschuldig mijn studierichting, ja-. Wat voor een schrijver ben ik dan helemaal. Serieus ik heb een avondopleiding Nederlands nodig in plaats van Frans of Engels of Italiaans of Russisch of wat dan ook wat je dezer dagen allemaal via avondschool kan leren.

Er zijn twee dingen waar ik op dit moment echt naar verlang: een rijbewijs en een baan. Ik moet echt achter mezelf zitten nu en doorzetten. Ik denk dat mijn negatieve ervaringen eerder met rijden ervoor hebben gezorgd dat ik nu ongelofelijke faalangst heb. Al helemaal omdat wat mijn ouders betreft dit mijn laatste kans is op een rijbewijs. Ze hebben liever dat ik het aanvaard geloof ik. Zoals zo vaak begrijpen ze me niet.

Dat brengt ons op punt twee: om de één of andere reden heb ik nu al zolang in mijn hoofd om maatschappelijk cultureel werk te doen en ik heb geen flauw idee waardoor dat komt. Komt het vanuit mijn hoofd. Komt het vanuit mijn hart? Dat op zich zijn al belangrijke vragen. De belangrijkste vraag eigenlijk. Maar dan zijn er nog de technische details. Financieel natuurlijk maar ook: is dit wel de goede weg naar werk? Zou ik niet beter gewoon een job zoeken  om een job te hebben en me daarbij neer te leggen. Maar zelfs dat lijkt me niet te lukken en hulp van de VDAB en psychiater zouden zelfs daar voor nodig zijn. Wauw. Is mijn leven niet fantastisch.

Het zijn dingen waar ik al lang mee in mijn hoofd zit. Al heel lang. Maar dat ik niet durfde te delen tot iets concreets was. Dat is wel stom ook vind ik. Net als het idee dat je zo een dingen niet zou moeten delen. Aan de  ene kant vind ik zeker dat je ook weer niet teveel op social media moet delen maar aan de andere kant vind ik ook dat juist omdat het zo een belangrijk medium is geworden je ook wel eens de crappy momenten moet kunnen delen vind ik. En eerlijk? Op dit moment: ben ik moe, mijn ogen voelen daardoor ook moe aan zowel als van het huilen, ik heb een rotdag achter de rug omdat ik zo verdrietig ben dat mijn ouders mij niet begrijpen en ik heb lastig. Lastig met het feit dat alles  altijd zo moeilijk moet gaan voor mij. Ik weet dat je in het nu moet leven maar dat kan me niet  schelen. Op dit moment zou ik niets liever ter wereld willen dan weer vier jaar zijn en tot dit uur mogen opblijven bij meme en pepe voor een ijsje uit ijscokar (vanille met gekleurde sprinkles erboven op) en ondertussen een praatje slaan met die lieve overbuurman van meme en pepe: mark.

Het volwassen leven is niet simpel jongens. Neem dat maar van mij aan. Het gezegde ‘hoe groter de kinderen hoe groter de problemen’ is niet zomaar uit de duim gezogen lieve lezers.

Liefs

Persoondiezichrotvoelt

Advertenties