GEDICHT: Vrijheid

Lieve lezers, hier ben ik terug met een gedichtje. Hopelijk vinden jullie het mooi.
Liefs, Eline
Ik voel me als een vogel in een kooi.
Een gouden kooi dat wel.
Daar ben ik echter niet veel mee, als ik niet kan reizen naar de zee.
Als ik niets van de wereld kan zien.
Maar soms denk ik: is dit niet het leven dat ik verdien.
Advertenties

COLUMN: Mezelf even voorstellen

Beste lezers,

Echt ongelofelijk hoe het me weer lukt. Ik heb weer een hele poos niet gepost op de blog. Dus nu zal ik jullie even praten, dat lijkt me wel net zo netjes.

De eerste week van 2019 was écht geweldig. En dan wel door twee dingen die ik vanaf nu ieder jaar ga toepassen: 1: de eerste week van januari vol leuke dingen plannen en 2: een week geen social media. Echt de twee beste beslissingen van mijn leven.

Oudejaarsavond vierde ik gezellig met mijn beste vriendin, thuis met een filmpje. Iets beters kan ik me eerlijk gezegd niet voorstellen om het jaar mee te beginnen. Op nieuwjaarsdag gingen ik bij mijn meme en pepe langs, bij mijn moeke en bij een tante van mijn mijn mama. Was een lange dag maar heel leuk en heel gezellig.

Sowieso zie ik mijn meme en pepe meestal wel op woensdag, dan eten we samen een broodje. Die woensdag was het net even anders en aten we frietjes en zijn we ook nog eens onverwachts naar Gent gegaan. Was ook superleuk!

Donderdag ben ik met een vriendin naar de cinema geweest om naar Marry Poppins returns te kijken – wat overigens een zalige film was- om daarna dan nog gezellig bij haar thuis nog wat te eten.

Vrijdag ben ik dan met een vriendin gaan zwemmen en zaterdag had ik een interview over mijn boek voor een boekbespreking op school van een meisje dat ik goed ken. Ook heel leuk. Zondag gewoon gezellig met het gezin samen gezeten wat ook leuk was. Zalige week dus.

De tweede week ging wat minder. Ook nog leuk maar ik merkte dat ik alweer helemaal uit mijn routine was. Misschien door de terugkomst naar social media? Zou kunnen. In ieder geval wil ik die routine wat terugvinden en dat is me tot nu toe helaas nog niet gelukt… Ik probeerde daar nochtans vandaag verandering in te zoeken.

Ach ja we zien wel hoe het gaat. Ik hou jullie alvast op de hoogte.

Maar goed hetgeen waar ik nog echt nog over wilde hebben is het feit dat ik mij of mijn leven op de blog hier nog niet goed heb verteld of meegedeeld en dat vind ik wel belangrijk dus bij deze:

Er is de laatste tijd door mij veel negativiteit op mijn facebook geweest. 
Dat is ook gewoon simpelweg omdat ik niet vind dat ik mijn gevoelens niet mag uiten en op social media moet doen alsof alles goed is terwijl dat niet zo is helemaal niet zelf. 
De waarheid is hard maar eerlijkheid duurt het langst.
En de waarheid is dat ik niets anders dan teleurstellingen heb moeten incasseren sinds mijn eerste grootste teleurstelling ooit:
dat ik hoorde op het einde van het lager dat ik naar beroeps moest gaan. Tegelijkertijd moest ik toen, ook al wist ik dat al, nog eens horen dat ik nooit zwanger zou kunnen zijn. 
Daarna is de miserie pas echt begonnen. Op de middelbare school werd ik meteen ongelukkig, ik was niet mezelf, had het gevoel dat ik niet werd uitgedaagd qua studie hoewel ik ook maar al te goed wist dat ik bij iets hogers op de toppen van mijn tenen zou lopen. (wat niet wil zeggen dat er geen goede leerkrachten waren, want die had ik allemaal super graag en heb ik dan ook op facebook, zoiets doe ik niet zomaar het waren stuk voor stuk schatten van mensen btw en vooral in Engels en Frans kon ik mijn ei kwijt, heb nog altijd een grote liefde voor de engelse cultuur) Dat deed pijn. Heel veel pijn. Ik dacht dat naar de hogeschool daar eindelijk verandering in zou brengen. Maar de tegenstelling was waar. In plaats daarvan putte ik mezelf veel te veel uit en kwam mijn gezondheid op het spel te staan. Die is overigens nog steeds niet helemaal hersteld maar het gaat de goede kant op. Ik moest toen op korte tijd veranderen van richting en kreeg toen te horen van de rijinstructeur dat hij het niet meer zag zitten me te leren rijden. Dus daar zat ik dan. Thuis met slechte gezondheid ook moeten stoppen met de tweede studie, zonder rijbewijs, zonder diploma, niets. Als ik mij daarvoor al een mislukkeling voelde dan toen zeker des te meer en nu nog steeds. De laatste jaren heb ik zelfs meer tegenslagen 
erbovenop gehad dan een de meeste mensen in hun hele leven. De afgelopen tien tot twaalf jaar zijn niet lief tegen mij geweest. En zelfs de jaren daarvoor in mijn ‘gelukkige’ jeugd zat ik vaak in het ziekenhuis vanwege mijn groei. Neem ik al van mijn 3 jaar groei hormoon om nog steeds raar bekeken te worden op straat en dan vooral door kinderen want die kunnen maar niet begrijpen hoe het komt dat ik zo klein ben. De waarheid is ik ook niet. En het soort mij evenzeer als hun. Hoe vaak ik niet wenste dat ik groter was. Ik zou zelfs zelfs al mijn boten in mijn lichaam willen hebben laten breken zodat ze ijzerstukken konden plaatsen dat ik groter zou zijn zoals ook bij de bekende komiek william boeva. Alleen heb ik dit nooit gedaan omdat ik bang was dat ik dan niet zo mooi meer zou kunnen stappen. Dus ja… Al die jaren groei hormoon toch dus niet veel gedaan eh. Dapper geweest voor niks, zo vaak. De combinatie van zoektocht naar werk en slechte gezondheid heeft mijn leven de afgelopen paar jaar echt tot een hel gemaakt. En ik hoop dan ook vurig, net zoals alle jaren ervoor. Dat daar komend jaar eindelijk eens verandering in zal komen en dat de kansen eens in mijn voordeel zijn.
Ik vind dat ik dat wel verdiend heb eerlijk gezegd. Dus : Goodbye 2008-2018. Ik zal jullie zeker niet missen. Laat 2019 maar eens een keerpunt in de positieve richting worden.

Zo dit laatste wilde ik nog even gezegd hebben. En daar wil ik nog aan toe voegen: 2019 Let it sparkle let it shine. Let it make my dreams become true. And a lot of magic to me and too you.

COLUMN: Fijne kerst

Beste lezers,

Bij deze wil ik jullie natuurlijk ook fijne kerstdagen wensen. Ik hoop dat jullie omringd zullen zijn met familie, vrienden en geliefden. Dat jullie gezellig aan tafel genieten van al het lekkers en cadeautjes mag ontvangen en schenken.

Ik zelf ben de afgelopen week ziek geweest en ben er nog niet helemaal bovenop maar ik hoop dat daar zo snel mogelijk verandering in komt. Vanavond vieren we kerst met het gezin aka kerstfilms kijken en pizza eten. Op kerstdag zelf gaan we gaan eten en de plannen voor de tweede kerstdag weet ik momenteel nog niet. Maar het beloofd een gezellige week te worden en ik hoop dat ik er ten volle van ga kunnen genieten.

Dat ik ziek ben is de reden waarom het zo stil is geweest op mijn blog de laatste paar dagen… Maar goed. Het gaat de goede kant op en ik hoop dus dat jullie de komende dagen net zoveel zullen genieten als ik van al het gezelligs en moois dat de kerstdagen brengen.

Liefs,

Eline

Column: geen hoop meer

Beste lezers,

solliciteren en een job vinden… Het blijft erg lastig. Na mijn vorige mislukte sollicitatie ben ik weer volop aan het proberen maar het lukt maar niet. Ondertussen weer al enkele teleurstellingen achter de rug en ik moet eerlijk bekennen dat ik er schoon genoeg van begin te krijgen. Eerst had ik nog hoop maar dat heb ik nu ook verloren.

Het is en blijft een slopende zoektocht en ik wil me er geen illusies bij maken dat het ooit anders zal zijn. Na al die teleurstellingen kan ik dat gewoon niet meer. Ik heb het gevoel dat voor vrijwilligers werk ik goed ben en iedereen blij is enzo maar als het er op aankomt ik niet degene ben voor wie ze kiezen. Dat doet pijn. Heel veel pijn.

Dat wil ik niet en ik wil er ook niet mee omgaan ofzo. Ik wil gewoon dat eindelijk de dingen is in mijn voordeel gaan. Dat in tegenstelling tot de afgelopen tien jaar van mijn leven, wel eens geluk heb. Maar zoals ik al zei daar durf ik nu niet op te hopen. Ik zit momenteel met een studie in mijn hoofd die ik een kans wil geven maar als dat niet lukt… Dan hoeft het allemaal voor mij eerlijk gezegd niet meer.

Ik ben een vechter maar ook een vechter raakt moe. En je wordt er ook zo moe van, neem dat maar van mij aan. Voor wie het leven een strijd is is er nooit rust. Ook dat heb ik uit eigen ervaring geleerd en dat kan erge gevolgen hebben. Dat is eigenlijk de reden waarom het de laatste paar jaar zo slecht is gegaan met mijn gezondheid. En weetje er zullen misschien mensen zijn die er tegen zijn dat ik dit online zet maar ik snap hen weerstand niet.

Ik bedoel het gaat in het leven niet alleen om leuk nieuws te brengen want het leven is niet altijd leuk, het is zelfs vaker niet leuk dan wel. En ik wil hierbij ook aan andere die struggelen duidelijk maken dat zij niet alleen zijn. Dat er nog veel mensen zijn die het moeilijk hebben en steeds moeilijker krijgen in deze maatschappij te leven. Als ik die mensen een hart onder de riem kan steken dan ben ik al heel blij.

Liefs

Eline

Column: weekend Dublin

Beste lezers,

Afgelopen paar dagen was het even stil op de blog en dat komt omdat ik dit weekend namelijk weg was en wel naar Dublin. Enkele jaren geleden bezocht ik Dublin al eens in de kerstperiode en dat was me heel goed bevallen. Ik vind het vooral leuk dat kerst daar echt leeft. Je kunt gewoonweg niet naar Dublin in de kerstperiode gaan zonder meteen de kerstsfeer te pakken te krijgen. En dus besloot ik dit jaar weer in de periode te gaan.

Ik ging met een vriendin en haar familie mee en zo zag het weekend eruit:

Op vrijdag een vlucht om negen uur en rond twaalf uur waren we in het hotel. We hebben daar onze koffers achter gelaten en zijn eerst iets gaan eten in mijn favoriete pub van heel Dublin: Madigans. Daarna konden we inchecken en zijn we nog even de stad in geweest, met name St. Henry’s street en zijn alvast begonnen met shoppen. Daarna zijn we even gestopt voor een drankje bij starbucks en zijn we in een plaatselijk zaak ene donut gaan halen.  Daarna zijn we nog even naar de Temple Bar geweest maar het was er veel te vol en te druk om iets te drinken en zijn we terug naar het hotel gegaan.

Zaterdag ochtend hebben we ontbeten in het hotel en zijn we naar trinity college gegaan waar ik in de oude bibliotheek ben binnen geweest en ‘the book’ of Kells heb gezien. Ook zijn we even langs het standbeeld van Molly Malone gepasseerd en liepen we door ‘anne’s lane’ waar de bovenkant van de straat bedekt is met paraplu’s in alle kleuren van de regenboog. Daarna zijn we gaan eten in het chique etablisement ‘en seine’ aan St. Stephan’s green. In de namiddag hebben we dan weer geshopt maar dit keer in Grafton street. Daarna hebben we snel onze zakken afgezet in het hotel en zijn we gaan eten in een hotel waar ze ‘celtic nights’ organiseren. Dat is een complete avond met eten, Ierse zang en (river) dans. Met andere woorden, het was een hele leuke dag.

Zondag ontbeten we eerst goed in het hotel en zijn we dan in de buurt van het hotel ook gebleven en hebben we een paar winkels op o’connelstreet gedaan en zijn nog even St. Henrys en Mary’s lane doorgewandeld. Waarna we zijn gaan eten in ‘the church’ dat is dus een kerk die omgebouwd is tot restaurant waar het super gezellig en leuk is. Na het eten zijn we in het hotel onze koffers gaan halen en op de bus gestapt. Het was alweer tijd om naar de luchthaven te gaan wat een einde maakte aan weer een gezellig weekendje Dublin.

Zeker een aanrader !

Liefs

Eline

COLUMN: spanning en paden

Beste lezers,

De toeloop naar sommige dingen kan wel even duren, maar wanneer het zover is komt de spanning meestal tien keer harder opzetten. En deze week is die week. De week van erop of eronder voor sommige dingen en een week waarin een stap verder zet op een ander belangrijk pad.

Lastig! Vooral omdat er niet veel aan voor te bereiden valt en het betekent dat ik vanavond eigenlijk op drie plaatsen tegelijk moet zijn. Ik heb besloten te proberen naar twee van de drie te gaan dus dat wordt ook nog spannend en ik hoop uit heel mijn hart dat beide dingen van die avond goed gaan. Meer kan ik er helaas niet over vertellen op dit moment. Het is te onzeker en te vers.

Dinsdag zal ook bepalen wat ik donderdag moet doen. Donderdagavond had ik eigenlijk ook iets uiterst leerzame avond die me zo kunnen helpen bij één van mijn schrijfprojecten maar helaas ga ik dat sowieso niet halen. Omdat ik vrijdag in de vroege uurtjes namelijk vertrek naar Dublin.

De komende week zal dus alvast in balans zijn: eerst enkele dagen spanning en dan enkele dagen ontspanning.

Liefs,

Eline

COLUMN: Kerst en Sint

De afgelopen dagen waren een mengeling van voorbereiden op kerstmis en het vieren van ‘Sinterklaas’. Het loopt op dit moment natuurlijk allebei door elkaar. Maar maakt deze dagen wel extra gezellig.

Woensdag zijn we de kerstboom gaan halen en donderdag ben ik op jacht gegaan naar kerstdecoratie voor in de boom en heb ik de boom versierd. Donderdag was dan ook nog eens 6 december, sinterklaas dus en aangezien ik een metekindje van 5 jaar heb stond ook de sint vieren op het programma.

In de namiddag ben ik dan bij mijn tante langsgegaan om het cadeautje klaar te zetten en na gezellig met mijn oma, tante en mama een stukje taart en een tas thee te hebben gedronken ben ik haar gaan halen van school. En haar gezichtje zien toen ze thuiskwam en haar cadeautjes zag liggen was gewoon magisch. Dan denk je: daar doe ik het voor. Een kind zo gelukkig kunnen maken.

Daarna trof ik nog enkele voorbereidingen voor mijn kersttrip binnenkort en zaterdag hebben we gezellig met de familie waffels gegeten om de sint te vieren bij meme en pepe. Het was zo leuk om nichten nog eens terug te zien en  mijn jongste nichtje die ons vermaakte met goocheltrucs. Altijd een blij weerzien met hun. En zondag gezellig naar de kerstmarkt in een naburig dorpje gegaan.

Laat de gezelligheid maar komen !

Liefs

Eline