Column: geen hoop meer

Beste lezers,

solliciteren en een job vinden… Het blijft erg lastig. Na mijn vorige mislukte sollicitatie ben ik weer volop aan het proberen maar het lukt maar niet. Ondertussen weer al enkele teleurstellingen achter de rug en ik moet eerlijk bekennen dat ik er schoon genoeg van begin te krijgen. Eerst had ik nog hoop maar dat heb ik nu ook verloren.

Het is en blijft een slopende zoektocht en ik wil me er geen illusies bij maken dat het ooit anders zal zijn. Na al die teleurstellingen kan ik dat gewoon niet meer. Ik heb het gevoel dat voor vrijwilligers werk ik goed ben en iedereen blij is enzo maar als het er op aankomt ik niet degene ben voor wie ze kiezen. Dat doet pijn. Heel veel pijn.

Dat wil ik niet en ik wil er ook niet mee omgaan ofzo. Ik wil gewoon dat eindelijk de dingen is in mijn voordeel gaan. Dat in tegenstelling tot de afgelopen tien jaar van mijn leven, wel eens geluk heb. Maar zoals ik al zei daar durf ik nu niet op te hopen. Ik zit momenteel met een studie in mijn hoofd die ik een kans wil geven maar als dat niet lukt… Dan hoeft het allemaal voor mij eerlijk gezegd niet meer.

Ik ben een vechter maar ook een vechter raakt moe. En je wordt er ook zo moe van, neem dat maar van mij aan. Voor wie het leven een strijd is is er nooit rust. Ook dat heb ik uit eigen ervaring geleerd en dat kan erge gevolgen hebben. Dat is eigenlijk de reden waarom het de laatste paar jaar zo slecht is gegaan met mijn gezondheid. En weetje er zullen misschien mensen zijn die er tegen zijn dat ik dit online zet maar ik snap hen weerstand niet.

Ik bedoel het gaat in het leven niet alleen om leuk nieuws te brengen want het leven is niet altijd leuk, het is zelfs vaker niet leuk dan wel. En ik wil hierbij ook aan andere die struggelen duidelijk maken dat zij niet alleen zijn. Dat er nog veel mensen zijn die het moeilijk hebben en steeds moeilijker krijgen in deze maatschappij te leven. Als ik die mensen een hart onder de riem kan steken dan ben ik al heel blij.

Liefs

Eline

Advertenties